**อเวจี...สีชมพู**

เหลือเพียงความรัก ที่ไม่มีเธอแล้ว
คิดถึงเธอ มากมายเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันได้พบเจอ
กลับมีเหลือเพียงตัวฉัน กับใจที่มันแทบสลาย

เธอทนทุกข์ใจ ทรมานและต้องอ้างว้าง
ปวดร้าวมากเท่าไร ฉันไม่เคยรู้เลย
เธอซ่อนน้ำตา ไว้ข้างในไม่ให้ใครเห็น
เธอเข้มแข็งอย่างนั้น ทั้งหมดเพื่อฉัน

ฉันเพิ่งได้รับรู้ความจริงที่เป็น ที่เธอแอบเก็บไว้
ฉันเพิ่งรู้เมื่อวันที่เธอจากไป มันสายไป

เหลือเพียงความรัก ที่ไม่มีเธอแล้ว
คิดถึงเธอมากมายเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันได้พบเจอ
กลับมีเหลือเพียงตัวฉัน กับใจที่มันแทบสลาย
ใช้ชีวิตทุกวันที่มี เพื่อคิดถึงเธอตลอดไป

ฉันไม่เคยลืม สัมผัสนั้นที่เธอกอดฉัน
และพูดว่ารักกัน เท่าชีวิตของเธอ
ฉันจำได้ดี คำสุดท้ายที่ฉันได้ยิน
คือพรุ่งนี้เจอกัน เราจะเจอกัน

ฉันเพิ่งรู้ว่ามันคือคำร่ำลา ที่เธอให้กับฉัน
และพรุ่งนี้ที่เธอสัญญาต่อกัน มันไม่มี

เหลือเพียงความรัก ที่ไม่มีเธอแล้ว
คิดถึงเธอมากมายเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันได้พบเจอ
กลับมีเหลือเพียงตัวฉัน กับใจที่มันแทบสลาย
ใช้ชีวิตทุกวันที่มี เพื่อคิดถึงเธอตลอดไป

เพียงต้องการ อยากเอ่ยคำลากับเธอซักวินาที
พอให้ฉันได้มองแววตา สุดท้ายของเธอคนดี
ยอมทั้งนั้นแค่เพียงให้ฉัน ได้กอดเธอเอาไว้ตรงนี้
จะย้ำเตือนกับเธอ ว่ารักเธอจนนาทีสุดท้าย

เสียงหัวใจร่ำร้องเท่าไหร่ เธอก็ไม่มีวันหวนคืน
มีเพียงฉันที่บอบช้ำ กับใจที่มันแทบสลาย
ใช้ชีวิตทุกวันที่มี เพื่อรักแค่เธอตลอดไป
แด่เธอที่รัก...

ใครสักคน...ใครที่เราต้องการให้คน ๆ นั้นเข้ามาแชร์ความรู้สึก ไม่ว่ายามสุขหรือทุกข์
ใครบางคน...ที่เราพยายามที่จะปรับตัวเข้าหา...เพื่อที่จะให้เขารู้สึกว่าเราจริงจัง
และก็จริงใจ...แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร...ก็ดูเหมือนว่ามันยิ่งไกลกันออกไปทุกที

ฉันว่าอาจจะเป็นเพราะตัวฉันเอง...คงไม่ดีพอซะมากกว่า
หรือว่าเพราะใครคนนั้นสร้างกำแพงไว้สูงเกินกว่าที่ฉันจะ
ก้าวข้ามผ่านมันไปได้...

ตลอดเวลาที่คิดว่าพร้อมที่จะเปิดใจ ดูแลใครสักคน
แต่ดูเหมือนกับว่า...เวลาและโอกาสจะปิดไว้สำหรับฉัน

หากมันจะเป็นเรื่องที่เข้าใจยาก...เกินกว่าคนโง่ๆ อย่างฉันจะเข้าใจมัน
ฉันก็ขอยอมแำ้พ้ละกัน....เมื่อต่างคนต่างไม่เข้าใจ...
ความพยายามต่อไปมันก็เหนื่อยเปล่า....และฉันก็ถือว่าฉันพยายามแล้ว
หากใครสักคน...ยังไม่พร้อมหรือไม่ต้องการมัน...ฉันก็คงหยุดมันไว้....
และจะมองหาสิ่งใหม่....กับคนที่ต้องการหัวใจของฉันจริง ๆ ....สักวันฉันคงเจอ