**อเวจี...สีชมพู**

ปีนี้ยังไม่ได้ไปทะเลที่ภูเก็ตเลย

 

คิดถึงจริง ๆ เลย ไปกี่ครั้งก็ยังรู้สึกรักทะเลที่นั่น

 

แปลกนะ...ทั้ง ๆ ที่เป็นคนภูเขา...แต่ยังแอบนอกใจไปรักทะเล

 

และทั้ง ๆ ที่ว่ายน้ำไม่เป็น ยังจะชอบลงทะเล

 

บางคนบอกว่า...คนที่ชอบไปทะเลเป็นคนที่รักอิสระ...และยังมีคนอีกประเภท

 

ที่ชอบไปทะเล....ก็คือ คนที่อกหัก....(น่าจะจริงนะ)

 

เพราะเสียงคลื่นในทะเลเวลากระทบฝั่ง....มันไม่ต่างกับเสียงในหัวใจ

 

ที่รู้สึกอึมครึม รู้สึกเศร้า และเงียบเหงา.....

 

แต่ฉันกลับรู้สึกว่าทะเลเป็นสถานที่ที่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น....เวลาที่ฉันเหนื่อยล้า....

 

หลบผู้คนที่รู้จัก....ไปยังสถานที่ที่มีแต่คนแปลกหน้า....

 

แต่ท่ามกลางคนแปลกหน้า....กลับไม่น่ากลัว....เหมือนกับสิ่งที่อยู่ข้าง ๆ กาย

 

ตอนนี้ฉันรู้สึกอยากไปทะเลอีกครั้ง...เพราะว่ามันช่างเหนื่อยเหลือเกิน

 

ดื้อรั้น

 

เอาแต่ใจ

 

โลกส่วนตัวสูง

 

สุดท้าย....ขี้วีนมั้ง....

อยู่ตรงนี้ ทุกครั้งที่นอนเดียวดาย แค่หลับตาก่อนนอนครั้งใด ยังเห็นเธออยู่ เธอยังไม่ลบเลือนไป จากวันนั้น วันนี้ฉันไม่มีใคร เก็บอาการซ่อนความเสียใจ ยังรักเธออยู่อีกนานไหม รู้ทั้งรู้ว่ารักเธอคงไม่ย้อนมา รู้ทั้งรู้ต้องใช้เวลาเพื่อลืมเธอ เข้าใจ แต่ทำไมๆ ต้องจำ เมื่อเธอไม่คิดจริงใจ ทำไมๆ ความรักที่เธอนั้นลืมต้องเก็บมาคิดฟูมฟาย อะไรๆ ยังย้อนเข้ามา ทุกช่วงเวลา นั้นยังไม่เคยจางหาย วันที่ฉันมีเธอ ไม่ว่าเวลาจะนานเท่าไร ฉันลืมไม่ได้จริงๆ รู้ทั้งรู้ว่ารักเธอคงไม่ย้อนมา รู้ทั้งรู้ต้องใช้เวลาเพื่อลืมเธอ เข้าใจ แต่ทำไมๆ ต้องจำ เมื่อเธอไม่คิดจริงใจ ทำไมๆ ความรักที่เธอนั้นลืมต้องเก็บมาคิดฟูมฟาย อะไรๆ ยังย้อนเข้ามา ทุกช่วงเวลา นั้นยังไม่เคยจางหาย วันที่ฉันมีเธอ ไม่ว่าเวลาจะนานเท่าไร ฉันลืมไม่ได้จริงๆ คนที่รักจริงจัง จะรักเพียงเธอทั้งหมดใจ ......ฉันลืมไม่ได้จริงๆ........

เคยไหม..ที่รู้สึกอ้างว้าง....เดียวดาย

 

มันเหงาจนยากจะอธิบาย....ในค่ำคืนที่เงียบสงัด....

 

นอนไม่ค่อยหลับ...เพื่อนที่แสนดียามนั้น..คงไม่พ้นความเหงา

 

ร้องไห้คนเดียว....มีเรื่องราวมากมาย...แค่อยากจะมีคนช่วยแบ่งปันความรู้สึก

 

ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข....หรือยามฉันอ่อนล้า....ก็ไม่มีเลยสักคน...ที่จะเคียงข้างฉัน

 

การไขว่คว้าหาใครสักคน....ดูช่างยากเย็น....

 

แต่มีเพียงสิ่งเดียว...ที่เป็นเพื่อนฉัน.....ความเหงาไง.....

 

มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยต้องการเลย....แต่มันก็ช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีเหลือเกิน

 

ไม่เคยห่างจากฉันเลย....ในยามค่ำคืน....มันก็ยังคงอยู่กับตัวฉัน.....

 

ทุกค่ำคืน....สิ่งเดียวที่นอนอยู่เคียงข้างฉัน....คงหนีไม่พ้น..."ความเหงา"

ก็รู้ว่าฉันไม่มีความหมาย ก็รู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้  

ยิ่งนานเท่าไหร่ยิ่งหมดหวัง

เมื่อเธอไม่เคยจะหันมองที่ฉัน   และไม่มีแม้วันที่เธอจะหันมาสนใจ

และก็รู้ไม่นานเท่าไหร่เธอก็คงต้องไปจากฉัน

แต่ตอนนี้ยังมีเวลา ให้ฉันจะหาเหตุผลดีๆ

มาฉุดรั้งเธอตอนนี้แต่ก็รู้ดีไม่มีหวัง

ต่อให้ฉันจะรักเธอมากเท่าไหร่  แต่ก็รู้ว่าเธอคงจะไม่สนใจ

ก็ยังฝันไปและยังคงหวังเอาไว้ข้างในจิตใจ

ว่าซักวันเธอจะมีฉัน แต่ก็รู้เป็นไปไม่ได้

เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่ แต่ก็ไม่เป็นไร

ก็อยากจะขอมีเธอเรื่อยไปในใจไปอีกแสนนาน

และแม้สิ่งที่ฉันทำวันนี้ อาจไม่ทำให้เธอได้รู้สึกดี 

สิ่งที่ใจเธอพอจะมีก็เพียงแต่ความรำคาญ

ก็อยากจะขอให้เธอได้ฟังเอาไว้

บทเพลงสุดท้ายที่ฉันตั้งใจจะมอบให้ไป

ที่กลั่น ออกมาจากใจ และมีให้เธอคนเดียวเท่านั้น

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ กว่าที่ฉันจะลบเธอจากใจ

กว่าที่ความทรงจำดี ๆ มันจะเลือนหาย

กว่าจะได้รักใครอีกครั้ง...  เมื่อเธอคิดว่าชั้น ไม่ใช่

ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่ฉันจะยังหายใจ  จะรักเธอไปตลอดกาล..

 

เฝ้ารอใครซักคน ท่ามกลางหมู่คนนับล้านรอบกาย
อยู่ในใต้ฟ้าเดียวกัน โลกพื้นเดียวกัน เธออยู่ที่ใหน
กี่คนที่ผ่านเข้ามา ไม่เคยเจอกับคนที่หวังไว้ซักที
ไม่รู้อีกนานเท่าไร รักที่โหยหา จึงจะได้พบ

 

หากใครข้างบนกำหนดให้ฉันต้องรอ
ก็ขอให้ช่วยเห็นใจซักครั้ง ทำให้เราเจอกันซักที
หากโชคชะตากำหนดให้เรารักกัน
ขอช่วยเร่งคืนและวันได้ไหม อย่าปล่อยให้รอทั้งชีวิต

อยากรู้กำหนดด้วยใคร อยากถามมีเหตุผลไหมบอกฉันที
อะไรคือการพิสูจน์ ว่าคนๆนี้ ควรจะมีรัก

อยากถามว่าคนบนฟ้าซ่อนความรักทำไม
จะดึงดันแกล้งกันไปอีกแค่ใหน ให้ผู้คนมากมายได้สุขใจในรัก
แต่ทำไมเป็นฉันคนเดียวที่ต้องอ้างว้าง

ทำให้เราเจอกันซักครั้ง
หากโชคชะตากำหนดให้เรารักกัน
ขอช่วยเร่งคืนและวันได้ไหม
แค่คนๆเดียว ให้ฉันได้เจอก่อนสิ้นใจ
อย่าปล่อยให้รอ…ทั้งชีวิต